Marlous en ik zijn druk bezig met onze tassen inpakken. Vanavond hebben we een barbecue in de tuin met wat vrienden en we zijn nog lang niet klaar met de laatste voorbereidingen. Nu alle spulletjes bij elkaar liggen lijkt het opeens meer te zijn dan gedacht. “Dit gaat niet passen Steven” hoor ik Marlous naast me mompelen. Jeetje, na 2 jaar de reis te hebben gepland hebben we nu alsnog tijdsnood. Het is zaterdagavond na sluitingstijd en op goed geluk bel ik met de fietsenzaak. 

Gelukkig is onze grote hulp nog in de winkel en al lachend wordt me meegedeeld dat ze wel een extra fietstas voor ons hebben.

Morgen beginnen wij aan een fiestreis die begint in Groningen en zal eindigen in Sydney. De route is alleen in hele algemene lijnen bekend en hoe het zal lopen gaan we zien. Afgezien van ons oefenrondje rond het IJsselmeer en een 6-daagse fietstrip van Zweden naar Noorwegen hebben we weinig ervaring met fietsreizen. Ons doel is om te genieten van alles dat we zien en meemaken.

Zondagochtend 15 mei 2005

In ons kleine huisje aan de Grote Rozenstraat in Groningen pakken Lous en ik de laatste spullen in. Afgezien van 2 volledig bepakte fietsen staat er nauwelijks meer iets in huis. Langzaamaan komen onze families en vrienden binnen gelopen om ons zo dadelijk op weg te zwaaien. Ik voel me opgewonden en opgelucht dat het bijna zo ver is dat er gefietst gaat worden. Koffie en cake, praten over de route, de fietsen en de trip. Na 2 koppen koffie zegt mijn moeder dat we maar gewoon moeten gaan. In mijn hoofd loop ik de paklijst nog een laatste keer langs. Iets wat ik sinds gisteravond regelmatig heb gedaan.

Met iedereen buiten in een halve kring lopen we een rondje. Een knuffel voor mijn broer, kus voor mijn zus, aai over het hoofd van mijn collega’s dochtertje. Er zijn kriebels in de buik en als oma zegt dat dit de laatste keer is dat ze ons ziet slaat de keel dicht. Het is toch wat, dat afscheid nemen.

Marlous is klaar met knuffelen en kussen en we stappen op onze overzware fietsen. Een kort stukje de Rozenstraat uit en dan naar rechts richting de Kijk in ’t Jat brug. We horen onze familie en vrienden achter ons en knijpen snel in elkaars handen.

We zijn op weg!

Het is stil op straat totdat we de kermis bereiken op de Vismarkt. Er staat een man met een fiets te gooien terwijl hij schreeuwt dat hij in de draaimolen wil. Dit is voor ons reden om via de Munnikenholm te rijden richting Emma viaduct en Paterswoldse meer.

Lusaka, Zambia. 2018

En wat een fantastische reis hebben we samen gemaakt. Nu 13 jaren nadat we de Grote Rozenstraat in Groningen uitreden kijk ik nog steeds zeer gelukkig terug op al onze kilometers. Wat een schitterende tocht en wat een voorrecht dat we dit destijds hebben kunnen doen. Tijdens deze reis hebben we elkaar op nieuwe manieren leren kennen, zijn we samen gegroeid tot wie we zijn en hebben we ontdekt hoe mooi het is om nieuwe mensen te ontmoeten. Mensen die we nooit tegen waren gekomen als we de stap richting de horizon niet hadden gezet.

Nu na al die jaren fietsen we weer over gebroken asfalt en stoffige wegen. We fietsen langs stralende en zwaaiende mensen. Begeleid door de wind en de zon sturen we door Afrikaans verkeer. De fiets is momenteel niet vol bepakt maar de wielen draaien nog steeds. Anders dan tijdens de reis is de route niet onbekend maar het gevoel is hetzelfde. 

Of sterker nog, misschien is het gevoel gelukkiger en grootser dan ooit. 

Want samen met ons fietsen onze zoons Max en Daan die al genietend met de fiets naar school gaan in ons nieuwe thuis in Zambia.

Nieuwsgierig naar meer? Lees de reisverhalen van de wereldreis op wereldtrappers.nl